Hoofdstuk 1 deel 5

IMG-20190820-WA0007

Virus deel 5

Onze woonunit heeft de vergadering achter de rug en al mijn vragen en onrust kon ik delen met de mensen waarmee ik woon. We hadden de kinderen allemaal vroeg op bed en om beurten gingen we bij ze kijken, want het is gek ze niet zo dicht bij je te hebben zoals thuis op gehoorafstand, onze gezamenlijke woonkamer ligt ver van onze slaapkamers waar we met onze kinderen slapen. We hebben het vertrouwen, als het er al was, verloren in de mensen die ons hier heen hebben gebracht. Aan een kant laten ze ons alles zien wat er op de wereld gebeurt via tv-beelden, maar aan de andere kant is hun informatie aan ons vaag. Het zou fijn zijn als we allemaal een aanpreekpunt hebben, maar de mensen die ons eten komen brengen en het matige contact onderhouden, zijn denk ik net zo gevangen als wij allemaal en ze zijn meedogenloos, ze dragen stokken met een lichtje, met een knopje en een soort van mes aan het einde van de stok. Hun ogen staan koud en hol, ze geven korte commando’s en laten geen ruimte voor medemenselijkheid. 

We hebben zitten vissen waar we nu opgesloten zitten en we zijn bijna allemaal overtuigd dat we ergens in Limburg onder de grond zitten in een grot, een grot die ooit voor hooggeplaatste was in de Koude oorlog.

We vroegen ons af, of we de enige waren, of dat er meer plaatsen in Nederland of op de wereld mensen onder de grond hield. In grote steden waar een metro rijdt heb je ook van deze plaatsen waar je lang kunt overleven, maar dan op kleinere schaal.

We hadden samen besloten elke keer dat we gingen vergaderen een zaak centraal te stellen en dat was deze keer: wat hebben ze in ons gespoten? Zowel de vrouwen als alle kinderen hadden allemaal een vaccinatieplek op de rechterbovenarm en we waren er alle ziek van geworden, koorts, hoofdpijn en misselijk en bijna allemaal dachten we dat ons denken werd beïnvloed, we moeten veel moeite doen om ons te focussen op het hier en nu en waarom we hier waren en hoe gek dat was verlopen zonder een aankondiging, nee, juist een brute overval.

Zelf had ik enorme zin in een kopje koffie met een taartje en dan het liefste buiten op een terras aan zee……

Foto: Zilvertje aan zee in Egmond rond 2018

 

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

 

Virus. Hoofstuk 1 deel 5

Help

Als we het nieuws konden geloven waren heel veel mensen ziek boven de grond en men had het over dat dit de eerste golf was en daarna, zou er een tweede golf komen en na die golf nog een, net zo lang tot de hele mensheid aan een draadje hing, de economie zou geen economie meer te noemen zijn, ziekenhuizen verlaten, omdat geen zorgverlener nog zijn leven in de waagschaal stelde, winkels zonder voorraad, scholen dicht, heel onwerkelijk allemaal.

Schouders er onder! Er waren wooneenheden onderverdeeld in de taak die je had. Onze wooneenheid was: Onderwijs en bestond uit een grote keuken, een gezamenlijke woonkamer en een kamer waar ik sliep met de tweeling. Echt privacy had ik niet, had niemand en dan was er nog die gruwelijke bewaking, die alles zag en wist. Om onze arm droegen we allemaal een armbandje, door dit bandje gingen deuren open, maar bleven ook deuren dicht.

En nu na een maand of drie, vier hier onder de grond heb ik vreselijke zin om te ontsnappen en daarin ben ik niet de enige, in onze woonunit hebben we het er vaak over, we willen allemaal weg. Klopt het wel wat men beweert? En waarom hadden we geen keuze? Ik was zelf liever in mijn eigen huis gebleven en was dan ten onder gegaan met alle lieve mensen die ik ken, nu heb ik geen afscheid kunnen nemen, niks kunnen meenemen en nog erger, wat is de waarheid? Is er wel een virus? Zijn we geen proefpersonen die ze straks op Mars zetten? Of zijn we gevangengenomen door een sekte, een ideologie?

Vanavond hebben we met de woonunit een geheime vergadering en als de vergadering is afgelopen vertel ik je alles, hoe het verliep en wat we hebben besloten. Ik hoop lieve lezer, dat je al mijn gegevens vindt, dat je ons komt helpen, of als het wel om een virus gaat, de mensheid na ons dit vindt en leest, om te weten wat er met ons is gebeurd en er hopelijk van leert, want zoals wij leefden op moedertje aarde, was een schande, we hebben haar uitgebuit, mensen laten verhongeren, oorlogen gevoerd en vreselijk vervuild en we stonden er bij en keken er naar.

 

Zilvertje.

Foto: Zilvertje, poster op een bushokje 2019

Deel  1

Deel  2

Deel  3

Deel  4

Virus. Hoofstuk 1 deel 4

landing Nasa

De eenzaamheid was enorm en ik vond het moeilijk om voor mijn lieve tweeling optimistisch te blijven. Ze hadden het elke dag over oma, die bloedend bij de voordeur lag en waarom we niet naar haar toe konden. Al snel besloot ik ze te vertellen hoe het echt zat, ook al duurde het wel een poosje voor ik het zelf begreep, ik had eerst nog de idee gehad dat we waren ontvoerd door een sekte.

We hadden in de avond altijd de gelegenheid om naar beelden van het nieuws te kijken. En we keken ook veel NASA Live. We zagen de landing op zee van de astronauten die naar het Ruimtestation waren geweest, voor het eerst commercieel door Elon Musk.

We zagen dat over de hele wereld een nieuw virus zich verspreidden. Er waren ziekenhuizen te kort en artsen werden net zo ziek en gingen dood. Verpleegkundigen waren niet aan te slepen. Mensen die blootgesteld waren geweest aan het virus werden of mild ziek, of hadden er niks geen last van, of stikte een vreselijk dood. De overlevers hadden veel moeite om na het ziekenhuis weer het leven op te pakken, ze bleven zwaar ziek.

Elke ochtend werd ik wakker met een vreselijke hoofdpijn, kwam het door de vaccinaties of door de smerige lucht die we inademden? Was het leven hier onder de grond wel het leven van iemand die uitverkoren was? Vaak dacht ik dat ik liever samen met mijn moeder met mijn hoofd tegen de kapstok was gevallen, dat we nog afscheid hadden kunnen nemen en dan samen sterven… maar als ik dan weer aan de tweeling dacht….. die hadden nog een heel leven voor zich, om hen moest ik doorzetten en niet zo zwartgallig denken.

 

Zilver.

Foto: Landing op zee door Trudy

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Virus hoofdstuk 1 deel 3

58379734_119149059272122_8231753058455912448_n

3

Pas in de avond zag ik mijn lieve tweeling weer, gelukkig! Wat had ik me daar een zorgen over gemaakt, nu alleen nog de knagende zorg om mijn moeder, waar was ze, leefde ze nog? Ik zag steeds haar lieve gezicht voor me. We werden met veel vrouwen in een grote zaal gelaten en op een mega scherm zagen we het hoofd van onze minister van Gezondheidzorg. Vreemd, mijn ogen registreerden geen mannen, waarom waren hier geen mannen? “Zitten nu!” Maande een geagiteerde stem. De stem hoorde bij een stevige vrouw in een soort van uniform, ze had een stok met een lampje in het midden in haar handen, wilde ze me slaan? 

Snel en bijna zonder geluid werden alle vrouwen naar een stoel verwezen en begon het beeld op het scherm te lopen…… De minister van gezondheidszorg had ons kort en bondig uitgelegd dat een nieuw virus de aarde had getroffen, het was al in verschillende werelddelen opgedoken en de uitwerking van dit virus was gruwelijk. De hele mensheid zou uitsterven.

Decennialang had men gehoopt dat we bij het uitbreken van dit virus al naar Mars zouden kunnen emigreren, maar helaas, was dit immense project keer op keer vertraagd en ook al zouden in 2020 veel onbemande vluchten uit verschillende landen naar Mars gaan, een bemande vlucht lag nog ver voor ons.

Overal op de wereld waren mensen geselecteerd om te overleven, diep onder de grond verzameld, jonge vruchtbare vrouwen en kinderen die nog makkelijk zouden kunnen wennen aan het leven diep in de aarde. De vrouwen voor het baren, de kinderen om het leven dragelijk te houden, kinderen die nog zo jong waren dat ze nog konden wennen aan dit leven in de diepe schoot van moeder Aarde, maar 00k nog de taal en gebruiken van boven de aarde kenden.

 

Zilvertje.

 

Foto: Zilvertje, bij Akersloot in de wei.

Virus 1

Virus 2

 

Virus. Hoofdstuk 1 deel 2

Marion maas sluis

 

2

Buiten voelde ik dadelijk een blinddoek voor mijn ogen, strak en ruw en mijn armen en benen werden vastgebonden, het ging razendsnel, ik wist nog te roepen om hulp en naar mam! Gaat het goed! Ben je er ook? En ik riep om Tim en Tuintje en daarna werd het donker………..

Tijdens het bijkomen was ik even de kluts kwijt en ik had het gevoel van een enorme kater, ik probeerde de puzzel weer compleet te maken en mijn ogen zochten naar mijn kinderen……Waar ik was, ik had geen idee, het was vooral stil en donker wel merkte ik dat mijn bovenarm vreemd gloeide en pijn deed en bij nader onderzoek concludeerde ik, dat ze me wat hadden ingespoten.

Het wachten in het nare kamertje duurde lang, af en toe viel ik in een slaap. Mijn moeder, mijn kinderen, mijn gezellige avond, mijn haar…..mijn hand voelde op mijn hoofd een stugge massa en het stonk door de haarverf en het brandde op mijn hoofdhuid.

 

Zilvertje.

Deel 1 van hoofdstuk 1

Foto: het mooie werk van Marion Maas is door lijstenmaker Slort Krommenie, in een mooie lijst gezet, staat nog ingepakt, mijn nieuwe boor heeft een Poolse gebruiksaanwijzing en geen batterijen in de oplader, dus ik moet nog even geduld hebben, eerst maandag zorgen voor oplaadbare batterijen en dan proberen of ik de boor begrijp, alles zit heel strak en is anders dan de boor die verloren ging in de brand……

Virus!

Hoofdstuk 1

De ontvoering.

Trudy 2020 bij Annemiek

1

Het was op een gewone zaterdag, vlak na de feestdagen in het jaar 2020. Een harde bons op de deur, alsof de bel niet bestond. Mijn moeder die op visite was, nog een logee van de kerstdagen die overbleef omdat het zo gezellig was, deed open, want ik stond onder de douche mijn haar een verfje te geven omdat ik in de avond een feestelijke moment had met Het Gezellige Gezelschap, een overblijfsel van mijn studie aan de Vu in Amsterdam. Mama had me aangeboden langer te blijven omdat ik dan geen oppas hoefde te regelen voor Tim en Tuin, mijn tweeling van vier jaar. Van Tim en Tuin hoorden ik in de avond dat mijn moeder wreed werd weggeduwd, ze viel, met haar gezicht tegen de grote kapstok met ombouw, ze had gebloed.

Met de verf nog intrekkend en hier en daar een roodbruine veeg die ineens opbloeide, wat je altijd hebt als je zelf je haar kleurt, zag ik in een flits in de spiegel dat ik werd meegetrokken door drie mannen in beschermende kleding. Ruw verlieten we via de achterdeur mijn huisje en mijn moeder heb ik nooit meer gezien.

Zilvertje, met een nieuw vervolgverhaal en zal ze het einde nu eindelijk halen?

Fotograaf: Blanca-Maria, in de tuin van Annemieke.

Nieuwjaar. Deel 5 van De tijd.

Er werd mist verwacht in de avond, zei de stem uit de radio. Mist, maar geen visite bij Stien, hooguit zou het engeltje van de buren nog even komen snoepen, maar de kans was klein, vorig jaar was ze wel even geweest, ze had haar feestjurk al aan gehad en haar mama had haar even naar tante Stien gestuurd, kon mama nog even haren krullen en nagels lakken.

Engeltje werd om half zeven opgehaald, ze was een uurtje binnen geweest, maar haar feestjurkje was vies geworden, een klein vlekje van het glaasje bowl en de  moeder van de engel had moord en brand geschreeuwd, dus dit jaar was de kans klein.

Haar oliebollen waren goed gelukt, ze had er twee tijdens het bakken geproefd en nu zat ze vol. Op de tafel stonden drie bollen te glunderen, voor engeltje. De rest stond in haar koele keuken, te wachten op………?

oliebollen

De t.v. zond die avond niks bijzonders uit, had Stien al gezien, maar de radio zond een conference uit van die blinde presentator, Vincent Bijlo, die hoorde ze graag, ze zou in haar leunstoel, met een bol op schoot naar hem luisteren en dan op tijd het bed opzoeken, het nieuwe jaar, het zou wat, kon ze de tijd maar afremmen, het ging veel te snel.

Ze dacht terug aan al die mensen die nare herinneringen hadden aan de nieuwjaarsnacht, de Volendamse bevolking die hun jeugd verbrand zag wegvoeren en Stien zelf, die op Nieuwjaarsdag haar pas geboren baby verloor, zo lang geleden, de wond was dicht, maar het litteken trok, trok altijd en zeker deze dagen, dan stond het in vuur en vlam.

20180909_163716

 

Foto’s: Trudy Den Herder

Verhaal: Trudy Den Herder

Gedicht: Trudy Den Herder

Oudjaar

Oud zeer, oud zeer

De wond is dicht

Maar het blijft altijd

Schrijnen, kloppen en jeuken

Krijgt alle aandacht

Want verder is er weinig meer….

Trudy.

 

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

 

Vuurwerk, deel 4 van De tijd.

gele trein

Het buurmeisje had die middag zalig in het mooie doosje zitten neuzen, een doosje dat altijd de aandacht trekt van het jonge grut…. knoopjes, kantjes speldjes, ringen, armbandjes, haarspelden en alles wat klein is en in een doosje gekoesterd dient te worden, vooral de glazen knoopjes hadden de belangstelling van die mooie engel, ze vroeg het niet, want het kind was keurig opgevoed, maar Stien las het in die gretige ogen en die belangstellende vingers die alles aaiden en oppoetsten woog en wiegden..

 

“Neem maar mee wat je mooi vindt lieverd, tante gebruikt het toch niet meer.” 

Stralende ogen die naar Stien keken, de schat nam heel bescheiden een knoop mee, wel een hele mooie… Stien kreeg een dikke warme knuffel en daar ging die lieverd weer naar haar mama.

Stien was stram geworden en terwijl ze naar het raam liep, zag ze dat de sneeuw die voorspeld was, al was gekomen, op de achtergrond het knallen van vroeg ontsnapt vuurwerk…. Het vuurwerk klonk bijna sprookjesachtig met de sneeuw als dempend dekentje.

sneeuw

Daar ging haar reisje met de trein naar een volgend dorp, daar was een winkel dadelijk langs het spoor, dat maakte het boodschappen doen voor haar makkelijk, maar met die sneeuw kon ze de deur niet uit, dat werd te link, ze kon uitglijden, ze kon vast komen te zitten tussen twee dorpen, want sneeuw en de trein gingen niet goed samen, dat was haar ervaring van jaren……

intel

Ze had morgen nog, oudejaarsdag, dan zou ze de laatste dingen halen en zeker de bubbels, de bollen bakte ze zelf, dat was haar trots.

 

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto’s: Trudy Den Herder 

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Het doosje. Deel 3 van De tijd.

Ze was binnengekomen in opperste opwinding, wat ze droeg, koesterde ze met haar kleine handjes, gouden krullen tot ver over haar schoudertjes huppelden vrolijk mee……

oma_en_blancie_2009

“Tante Stien, tante Stien, kijk eens wat ik voor u heb!” Buurmeisje was bijna binnen komen vallen met het schoteltje met het aardappelhart, het hart balanceerde op het kleine schoteltje, het kerstschoteltje, bij de laatste stap voor haar leunstoel, was het hart bijna gevallen, maar Stien kon het hart nog juist op het schoteltje houden en haar tranen kon ze amper bedwingen, wat een lief gebaar, zo simpel, maar wel de mooiste kerstgroet ooit gekregen.

Buurmeisje was al weer afgeleid, ze had haar gevonden aardappelhart aan tante Stien gegeven en was alweer verder met haar gedachten….. het doosje op de tafel naast tante Stien, een doosje met een engeltje op het deksel, een blauw doosje, een schoonheid, kant aan de randjes.

“Tante wat een mooi doosje.” De staande klok gaf geluid, de kat dook weg in zijn vacht en verder was het doodstil……..

 

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto: Trudy Den Herder 

Deel 1

Deel 2

De tijd. Deel 2 Het fitte brein.

fitte brein Aard

fitte brein erik

Ze was een stuk ouder dan de mannen, maar ze had van ze genoten, mogelijk werd het haar laatste uitje op niveau, mogelijk kwam ze spoedig haar straat niet meer uit.

Aard had haar en al die anderen mensen die middag verteld over het blijven bewegen, het genoeg water drinken en dan niet uit een flesje, maar gewoon uit de kraan en in een glas. Hij had een foto op het grote doek getoond, een foto van een gezette man met bier in de handen, het was hijzelf geweest, maar hij had zich herpakt en het was te zien, van een afstandje leek hij de jonge god van weleer… ja, dat deed hij goed, ze was ongeveer tien jaar ouder, maar was niet zo fit geweest op zijn leeftijd, dat wist ze zeker. Ze had vroeger genoten van die man, je was voor Aard, of voor Keessie, maar voor haar had dit nooit gegolden, ze was voor alle twee. Ze hadden ook alle twee haar hart gestolen, Keessie met de muts van zijn overleden moeder, en Aard die zijn bruidje  na ongeveer zes weken verloor, wat een verdriet allemaal.

Op de bank, pan soep op het vuur en de standen bijhouden op de dubbele pagina van de krant, samen met haar familie reed ze elke bocht mee, steeds scherper en alles in zwart wit, bij elk nieuw paar werd voor de start verteld wie in het zwart en wie in het wit reed, anders waren de mannen haast niet te onderscheiden.

Erik was nog steeds de springkikker die hij altijd in het openbare leven was, zag je hem te vaak, dan werd je misselijk, “Ja,…… u reageert niet, wilt u reageren als u het ook ziet!” Erik werd irritant, Erik verstoorde de innerlijke rust van de bezoekers, door ze steeds op te poken, door steeds om een reactie te vragen, maar zijn boodschap kwam wel aan. De dia van de hersenen goed doorbloed na beweging had ze het mooist gevonden.

Dus elke ochtend lag ze op een yogamatje oefeningen te doen, alleen al om op het yogamatje te komen was een avontuur, maar ze moest toegeven, alles wat nu op de grond viel, werd gemakkelijker opgepakt, het hielp, bewegen maakte haar weer fitter en jonger en minder afhankelijk. Haar geest werd ook weer scherp. Ja, dat laatste uitje aan de arm van haar jongere studievriend had haar goed gedaan, was juist op tijd gekomen.

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto’s: Trudy Den Herder ( Het fitte brein 2019 Rai )

Deel 1